A A A

Column Karin Laglas: Angry white male

donderdag 17 november 2016

De kiezer heeft gesproken. Het is Donald Trump geworden. De machtigste man op aarde. Een bij elkaar getwitterde en gescholden overwinning. Gebouwd op onmogelijke beloftes gecombineerd met halve en hele leugens. Tegenover hem een kandidaat – zelf ook geen lieverdje – die niet de harten van de Amerikanen wist te stelen. Laten we hopen dat president Trump anders uitpakt dan kandidaat Trump. Belangrijk daarbij is ook zijn ministersploeg. De eerste namen circuleren al; veel witte mannen en Sarah Palin. Zodra die weet waar Rusland ligt kan ze lekker gaan vissen met Poetin. Wie weet wel een hele effectieve strategie. Maar dat terzijde.

Het ziet ernaar uit dat Trump zijn zege dankt aan kiezers die zich verdwaald voelen in de geglobaliseerde wereld. Een wereld die hen niet de welvaart bracht die ze bij anderen wel zien. Kiezers die terugverlangen naar een overzichtelijke samenleving waar bij wijze van spreken spierkracht nog het verschil maakte. Waar vrouwen achter het aanrecht stonden in plaats van presidentskandidaat te zijn. Kiezers die zich verliezers voelen. Door Hillary Clinton weggezet als "betreurenswaardig". Misschien wel de grootste fout in haar campagne. Trump's retoriek geeft hen het gevoel van trots terug. "Make America great again".

Onze meester-twitteraar Geert verwoordde het mooi in "the people are taking their country back". "So will we" voegde 'ie er nog maar even aan toe – zou Donald ook vast gedaan hebben.

Eerder dit jaar sprak de kiezer ook. Het resultaat: de Brexit. Vooral autochtone oudere laagopgeleide mannelijke kiezers stemden massaal voor. Ook hier teleurgesteld in hoe de vooruitgang voor hen uitgepakt heeft. Terugverlangend naar een verleden dat misschien wel nooit bestaan heeft. Zonder immigranten. Zonder inmenging van buiten af. "Taking their country back".

Het verschil tussen mensen die van de welvaartsgroei geprofiteerd hebben en mensen die het gevoel hebben dat ze er per saldo op achteruit gegaan zijn valt niet meer weg te poetsen. Ook in ons land is het er. Net als het gevoel dat de politiek de burger niet serieus neemt. Denk Oekraïne referendum, denk PVV in de peilingen. Het gevoel "verliezer te zijn" zit absoluut niet alleen in materiele dingen. Het zit juist ook in erbij horen, ertoe te doen, er mogen zijn. En dat valt misschien wel samen in je "thuis" voelen. Thuis in de wereld, thuis in de samenleving, thuis in je buurt.

En "thuis" daar zijn wij nu net van. We kunnen de wereld niet redden. Maar wat we wel kunnen is eraan bijdragen dat laagopgeleid en hoogopgeleid, arm en rijk, jong en oud,  en met welke etniciteit, welke religie en welke seksuele voorkeur dan ook  samenleven. Een inclusieve samenleving. Een samenleving waar je elkaar op de markt en op school tegenkomt.

De tijdgeest is moeilijk te bevechten. Maar misschien kan samenleven in gemengde steden, wijken en buurten een brug slaan. Laten we het hopen.